diarree

Midden in de nacht van donderdag 5 op vrijdag 6 september

zoek ik mijn heil achter de computer. Ik kan niet gaan slapen want geregeld moet ik met Lonne naar buiten vanwege haar diarree. Het is nu veel erger dan vandaag en gister. Maar wat moet je doen om 3 uur 's-nachts? Een dierenarts bellen? Er is geen acuut levensgevaar dus. . . . .  Misschien heeft Lon vandaag toch een beetje teveel gegeten. Rijst met kip heb ik haar gegeven, dat is toch een zalfje voor de darmen. Gelukkig is het heel mooi weer. Buiten is het nog steeds warm, dus kan ik in shorts en shirt zo de deur uit. Het is een uitzonderlijke mooie nacht, geen zuchtje wind. Jammer dat Lonne met haar gespuit de serene stilte verstoort.
En Lonne hijgt zo erg, alleen daarvan kon ik al niet slapen. Maar hijgen deed ze de hele dag al. Opeens dacht ik: "Ze heeft pijn, ze heeft darmkramp". Toen heb ik haar een pipetje Infacol gegeven. Dat heb ik voor mezelf altijd in huis. Het is eigenlijk voor baby's die darmkrampjes hebben, en ik weet wel dat je honden geen mensen-medicijn moet geven maar dit kan toch niet verkeerd zijn.  Al zou het niet helpen kan het denk/hoop ik geen kwaad.

Als het helpt, moet het snel werken. Dan hoop toch nog op een beetje slaap.

Vrijdag 6 september 13 uur

 

Lonne heeft tot vanmorgen 7 uur geslapen (en ik ook) toen begon het gehijg weer en wilde ze naar buiten. Na vele rondjes draaien ging ze zitten, maar er kwam alleen een stroom lucht! Nu slaapt ze nog, zonder hijgen. Ze is natuurlijk doodmoe van de doorwaakte nacht. Gunstig is dat ze ook geen aandrang meer heeft gehad. Zou de ellende voorbij zijn? Voor alle zekerheid heb ik mijn afspraak voor vanmiddag afgezegd, want ik vertrouw pas op beterschap als ze weer normale ontlasting heeft.

 

 

middel erger dan de kwaal

woensdag, 4 september 2013

Sinds afgelopen zondag is Lonne ziek. Het begon met overgeven. Een kwartier na haar eten kwam alles er met een enorme straal weer uit. Gelukkig waren we in de tuin. Heel zielig stond ze erbij. Kop en staart omlaag. Ze was duidelijk niet lekker. Ik had net de boel een beetje van het gras gedept en weg gespoeld met water en hoppa! daar kwam de tweede vloed.

Een paar uur later stond ze voor haar etensbak te bedelen. Ik dacht dat ze honger had, of op z'n minst een leeg gevoel, dus gaf ik haar iets te eten. Echt niet veel. En ze at het met smaak op. Maar ook dit hield ze niet binnen. Dan maar vasten de rest van de dag. Maandag gaf ze haar eten ook weer op, dus naar de dierenarts. Die zei dat Lonne buikpijn had. Bij het bevoelen van haar buik trok Lon alle spieren aan. Ze gaf Lonne twee injecties. Eén Rapidexon en één Emeprid en ook nog voor drie dagen Emepridpillen. Het was een virus, zei de DA. Ze wist het dus niet, hetgeen ik me kan voorstellen, want de oorzaak van gespuug is natuurlijk moeilijk vast te stellen.

Bovendien rustig aan met eten, om het uur een klein schepje. En die kleine beetjes hield Lonne zowaar binnen. Hoera, leed geleden. Alleen wilde ze absoluut niet wandelen; even aan de overkant een plasje en dan snel weer naar huis en in de tuin liggen.

Maar vanmorgen werd ik heel vroeg wakker van Lonnes gehijg. Ik vermoedde al iets, schoot snel wat kleding aan en ja hoor, ongeduldig stond ze voor de voordeur. Op een holletje naar het gras aan de overkant van de straat en toen spoot het er van achter uit. Ze liep twee meter verder en daar kwam het weer, en weer. Wat had ik medelijden met haar.
Lees ik in de bijsluiter van de Emeprid dat eventuele bijwerkingen sufheid en diarree kunnen zijn!! Bovendien is Rapidexon een soort corticosteroïde. Dat is wel heftig tegen een beetje kotsen.

Dan vind ik het middel erger dan de kwaal.  Medicijn tegen overgeven, veroorzaakt diarree. De hele dag heb ik met Lonne heen en weer gelopen tussen huis en het grasveldje. Het hield niet op, ze was er heel ziek van. Ze wilde niets eten, gelukkig wel drinken. Die pillen geef ik dus niet meer.  

Lonne weer beter

vrijdag, 28 juni 2013

Lonne is gelukkig weer helemaal opgeknapt. Vannacht zonder onderbreking geslapen (ik ook) en ze heeft vandaag gewoon gegeten en we hebben lekker gewandeld.  Enig aandachtpuntje: geen ontlasting. Ze nam iedere keer de houding aan, maar er kwam niets. Morgen opletten.

beetje ziek

donderdag, 27 juni 2013

Vandaag was Lonne een beetje ziek. Ze heeft heel veel overgegeven. In de nacht werd ik al een paar maal wakker omdat ze onrustig was. Ik hoorde haar scharrelen in de gang; ze wisselde steeds van plaats. Toen ik ging kijken ging ze gewoon weer liggen slapen. Tot vanmorgen vroeg. Ik hoorde haar kokhalzen en voordat ik iets kon doen lag er een enorme gele, schuimige massa in de gang.  Lon naar buiten en ik aan de schoonmaak. In de tuin heeft ze nog een paar keer overgegeven.  Ik heb haar heel even uitgelaten, alleen voor de nodige behoeften. Daarna wilde ze, zoals gewoonlijk, wat eten, dus gaf ik haar wat. Dat had ik beter niet kunnen doen, want kort daarna holde ze de tuin in en met een enorme straal spoot het eten er weer uit. Zomaar, zonder kokhalzen. En daarna nog een paar keer. Wat een akelig gezicht. 

Ik pleegde direct een s.o.s-telefoontje naar mijn zus, een zeer ervaren hondenvrouw. Vasten was haar advies en als Lon echt honger kreeg een beetje Brinta pap van water en de rest van de dag rust. Maar Lonne had geen rust. Ze ging iedere keer ergens anders liggen. In de tuin, in de gang, in de kamer, toch maar weer de tuin in. Ze zat zichzelf in de weg. Ik ben toch even weggegaan om Brinta te kopen. Een enorm pak, kleiner was er niet. Maar ze heeft er in de middag wat van gegeten; ze vond het lekker. En, belangrijker, het bleef erin. Ze heeft daarna niet meer overgegeven. Gelukkig. Dat was dat. 's-Avonds gaf ik haar weer wat Brinta, maar dat weigerde ze. Het moest écht eten zijn. Ook dat bleef binnen. 

Ik heb geen idee waarom ze vandaag ziek was. Ze heeft gister niets van de straat gegeten (dat doet ze trouwens nooit) ook geen gras en ze heeft ook niet gezwommen of anderszins kou geleden. Nou ja, het leed is geleden, dat is het belangrijkste. Nu zit ik alleen met 500 gr. Brinta, zouden de vogels dat lusten? Die verdienen wel een extraatje. Zij hebben in de tuin de kots-restanten opgeruimd.
 

 

weer mank !

zondag, 16 september 2012

Sinds gister loopt Lonne weer mank. Ik zag het gebeuren en zag ook dat er niets gebeurde wat het mank lopen kan verklaren. We waren in de Vlietlanden en daar zijn veel plekjes waar Lonne vanaf de walkant makkelijk het water in kan lopen en dat deed ze ook. Ik had een bal meegenomen, want jagen op waterkippen doet ze allang niet meer. De bal gooi ik in het water en Lonne haalt hem er weer uit. Dat vindt ze leuk.

Op een gegeven moment komt ze weer met de bal in haar bek de kant op, ze laat de bal vallen en gaat gelijk zitten. Ze schudde zich ook niet uit. Dat is niet goed. Ik heb gekeken of er iets tussen de voetkussentjes zat, dat was niet het geval. Dan maar verder lopen en dat ging heel moeilijk. Zielig. Ze hinkte achter me aan. Ik denk dat het haar rechterpoot pijn deed, want de linker gebruikte ze als 'valpoot'. 

Wat is het dan opeens een heel eind lopen naar de auto. Met veel pauze's heeft ze het gehaald. Gelukkig heb ik altijd de loopplank bij de hand. De rest van de middag heeft ze geslapen is ze niet meer van haar plaats gekomen. Maar voor de nacht moest ze toch even naar buiten, daarbij had ze moeite met het stoepje afstappen.

Vanmorgen ging dat wel beter, maar ze wilde niet lopen. Ze heeft een plasje gedaan op de grasstrook aan de overkant van de straat en verder niet.

Nou ja, ik ken onderhand de remedie: rust, rust en rust, met wat kleine uitstapjes tegen het stijf worden.

 

Voor de rest mankeert ze niets. Ze is vrolijk en lief, dus ze lijdt geen pijn, als ze maar niet loopt.
Aan haar eetlust mankeert niets . . . .

 

Iedere zondagochtend krijgt ze een boterham met een ei en wat boontjes voor de maagvulling. Een feestmaal vindt ze dat !!!

 

Lonne loopt weer goed

vrijdag, 1 juni 2012

Het leed is geleden, denk ik. Lonne loopt weer normaal. Vanmiddag zijn we weer heerlijk naar "ons" bosje gegaan zodat Lon op haar gemak kon snuffelen en lopen. Zoals gewoonlijk nam ze de tijd, maar ik kon merken dat ze het heerlijk vond. En ik ook.

mank

zondag, 27 mei 2012

Gister liep Lonne opeens mank. Zo maar. Tijdens de ochtendwandeling liep ze zoals gewoonlijk op haar gemakje. Hier en daar wat snuffelen, hier en daar een plasje. Opeens gaat ze zitten en blijft zitten. Ik roep haar, geen reactie. Ik lijn haar aan: Kom op, je moest nog van alles doen! Na een paar stapjes ging ze weer zitten. En hijgen, ze had duidelijk pijn. Ik heb natuurlijk haar voetjes nagekeken op stekels/doorns of iets dergelijks, maar er was niets. Ook geknijp in haar poot gaf geen pijnreactie. Maar evengoed weigerde ze te lopen. En we moesten toch  naar huis en Lonne optillen dat gaat niet. Ze MOEST lopen. We waren nog maar twee straten ver, maar wat hebben we er lang over gedaan. Thuis de dierenarts gebeld, die had gelukkig weekenddienst. Kijk het nog even aan, zei ze, als het niet gaat rond 12 uur bellen.  Het ging dus helemaal niet. Ze was echt zielig. Om 13 uur kon in bij de DA terecht. Gelukkig kon Lonne wel zelf via de loopplank de auto in en bij de DA er ook weer uit. Ik moest met Lon een rondje lopen zodat ze kon zien aan welke voorpoot ze last had. Het was er druk met andere honden en Lon liep normaal!!!! Nou ja, bijna. Dat komt door de adrenaline zei de DA. Alle honden gedragen zich hier opgefokt en gaan dan over hun grenzen. Maar ze had genoeg gezien, het was haar rechtervoorpoot, want links was de "valpoot".  Mooie term, nooit eerder van gehoord. Toen op de behandeltafel, ook niet echt gemakkelijk 63 tegenstribbelende kilo's  op tillen (met z'n drieën) Maar het lukte. Botje voor botje is Lonnes poot nagekeken. Er werd in gekepen, gedraaid, gerekt, gebogen, maar Lon reageerde nergens op. Er was dus niets gebroken en er was niets mis met haar botten. Dus moest er iets aan de hand zijn met de weke delen (vies woord) de spieren en pezen. Ik kreeg voor 5 dagen pijnstillers en het advies om Lonne absolute rust te geven. Zo min mogelijk lopen, niet spelen, en alleen naar buiten om de behoefte te doen.

De rest van de zaterdag heeft ze achter in de tuin op de koele tegels doorgebracht. Ze had totaal geen behoefte om te lopen of te spelen. Maar vandaag had ze duidelijk minder pijn en kwam ze steeds met een speeltje in haar bek bij me vragen: Zullen we??? Nee Lon, we doen helemaal niets. Maar naar buiten en echt lopen, dat wilde ze niet. Dus het is nog niet over. Door de pijnstillers zal ze zich wat beter voelen. Afwachten maar.

Toen we toch bij de DA waren en Lonne als  soort offerlam op de tafel lag vroeg ik of ze ook even wilde kijken naar de bobbel die ik al een tijdje in Lonne's oksel voel. Ze heeft er in geprikt en het vocht dat eruit kwam getest. Het is een goedaardig gezwel waar ze niets aan doet. Alleen als het groter wordt (en dat wordt het) en Lonne krijgt er last van met kopen dan moet het operatief verwijderd worden.

Zou mijn meisje nu op een leeftijd zijn gekomen dat ze kwaaltjes krijgt???