Al dagen duurt het prachtige weer. Het is volop lente en daar genieten we van. Vooral de baas, want zij heeft zichzelf een nieuwe fiets cadeau gedaan! Maar als er gefietst wordt, is Lonne alleen thuis! Om die eenzame uurtjes te compenseren zijn we vanmiddag naar het strand gegaan. Ze had eerst niets in de gaten, want op het parkeerterrein kan je twee kanten op. Naar het strand en naar de duinen, en die laatste optie nemen we meestal. Maar toen ze merkte dat het richting strand ging, werd ze heel blij. Als een jonge hond huppelde ze voor mij uit.
Het was eb, dus moesten we over een groot stuk strand lopen voordat we bij de zee waren. Ik zag dat Lonne moeite had met het rulle zand. Ik had twee ballen bij me en gooide er eentje in zee. Nou ja, zee. Een klein binnenzeetje. Heel voorzichtig stapte Lonne in het water, dat echt niet verder dan haar knieën kwam. Na de tweede keer hield ze het voor gezien en liep ze doelbewust met de bal in haar bek naar de rand van de duinen. Tja, dan weet ik het wel. Lonne gaat met de bal in het zand spelen en ik mag er naast zitten. Maar dat spelen duurde niet lang, ze had niet veel energie. Ik kreeg het koud, want er stond een frisse wind en toen ik opstond ging Lonne mij direct voor, richting auto. Ze wilde naar huis. Ik denk dat Lon te oud is voor het strand; het is te vermoeiend voor haar. Ze vond het wel fijn, dat is te zien in het filmpje hieronder, maar uiteindelijk zijn we maar een half uurtje op het strand geweest.
