Een regenachtig afscheid van een prachtige maand mei. In mijn beleving stonden alle struiken, heesters en bloemen nog nooit zo uitbundig in bloei en waren de bomen zo fris groen.
En ik genoot van de prachtige wolkenluchten.
Oké, het was een beetje koud, vooral de wind, maar dat vinden Lonne en ik niet erg. Wij zijn niet zo hittebestendig.
Omdat Lon niet graag lang loopt blijven wij wat vaker in de buurt. Haar favoriete paadje is langs de wetering; in het weiland aan de overkant zitten heel veel ganzen, met jonkies, daar lopen schapen, met jonkies en in het water ruziën de waterkippen, daar mag ze graag naar kijken en ik ook. Af en toe gaat ze zitten, even uitrusten.
Vanmiddag naar Rust en Vreugd, kijken of de lakenvelders al kalfjes hebben. Ik zag er maar eentje. Er waren wel een heleboel jonge geitjes. In hetzelfde weiland als de koeien, dat zie je niet veel. Er heerst daar wel een strenge hiërarchie: als de koeien aan komen lopen, moeten de geiten wegwezen!
Ook Lonne werd argwanend bekeken en gevolgd. Dat vond ze maar niks.
Lonne had afgelopen weekend last van diarree. Het begon zaterdagochtend vroeg. Ik werd wakker van haar onrustig geloop en gehijg. Snel wat kleding aan en met Lon naar buiten. Het hele weekend is ze niet lekker geweest en net als je besluit om maandag naar de dierenarts te gaan, is alles over. Ze heeft dat wel vaker en ik heb geen idee wat de oorzaak is. Ze eet niets van de straat, die jonge hondenfase is ze voorbij. Wat is het dan wel? Ouderdom? Hoe dan ook, vandaag had ze weer overal zin in (met mate) en gingen we naar het bos. Dankzij 'buienradar' kon ik precies de wandeling tussen de regenbuien plannen.
Wat een zegen is die buienradar. We hebben heerlijk gewandeld en waren nèt voor de regen-hagel-donderbui terug bij de auto. Toen we thuis waren begon het te stormen!
Door (schrijf) werkzaamheden zit ik de laatste tijd vaak boven. Daar heb ik uitzicht op de kruinen van de bomen aan de overkant van de straat. Het is prettig, als er even geen inspiratie is, om naar de takken en de blaadjes te kijken. Vanmiddag zag ik daar een heel aandoenlijk tafereeltje: verliefde duifjes !
Lonne wil niet lopen. 's Ochtends niet en in de middag ook niet. Dat is al een paar dagen zo. Gister ben ik op mijn strepen gaan staan: Kom op, je moet! Rust roest. We zijn naar het bos gegaan, maar na een kwartier heeft ze geen zin meer. Ze kent natuurlijk goed de weg, dus het eerste paadje dat rechtstreeks naar de auto leidt, slaat ze in. Als ik doorloop, blijft ze hardnekkig bij de afslag stil staan. Wat doe je dan? Achter haar aanlopen; de rollen zijn omgedraaid. Maar ik twijfel altijd zo. Is het écht vermoeidheid, pijn, of gewoon luiheid? Want zodra ze merkt dat de weg huiswaarts gaat, is alle vermoeidheid verdwenen. Ze loopt ver voor me uit, zo snel dat ik haar moeilijk kan bijhouden. Dan denk ik: jij mankeert helemaal niets, jij bent niet moe of oud.
Vanmiddag wilde ze weer niet mee naar buiten. Ze lag languit in de kamer achter de grote plant en toen ik haar riep en met de sleutels rammelde reageerde ze niet. Ze houdt dan zelfs een beetje haar adem in. Zo van: ik ben er niet!
Toen ben ik maar in mijn eentje gaan wandelen, het was zulk mooi weer. Lekker op het dijkje langs de wetering, waar we vaak wandelen (als Lonne zin heeft). Maar dat ging niet, er waren schapen op ons pad. Altijd leuk om te zien. Vooral toen de herder met zijn hond kwam om ze naar een ander stuk gras te brengen. Hij schreeuwde iets, dat ik niet verstond, maar de schapen wel, want ze holden allemaal achter hem aan. En de hond zorgde ervoor dat ze niet op het fietspad kwamen.
Voorlopig kunnen Lonne en ik een wandeling op het dijkje wel vergeten.
Vanmorgen ging de bel en wie stond daar voor de deur?? Speedy, en haar baas natuurlijk ook. Dat was gezellig. Ze komen wel vaker en Lonne en Speedy kunnen goed met elkaar opschieten, maar nooit eerder had ik foto's gemaakt van die twee. Want het is een komisch gezicht: Speedy naast Lonne. Heel klein naast heel groot. En zoals een klein hondje betaamt, staat Speedy geen moment stil, dus was het moeilijk de twee honden op één foto te krijgen. Maar het is gelukt, alhoewel Lonne niet wilde opstaan en Speedy niet in de lens wilde kijken.
